The evening brought us a performance by the organ & drum duo zZz. Fatigue was starting to set in, but a rock & roll concert sounded like a good idea. To give the eyes a bit of rest, and feast the other senses. The band played a rather subtle soundtrack to an old Frankenstein movie. Still more images… Halfway through I decided I’d partied enough.

This was the last post by visual reporter Sandra de Haan, on assignment for the Piet Zwart Institute. Thank you for your attention, and see you all later at sandradehaan.nl

Eindfeestje

’s Avonds zou het orgel & drum-duo zZz optreden. De vermoeidheid begon er wel wat in te hakken, maar een rock & roll concert zou er nog wel in gaan. Even de ogen wat rust gunnen en wat andere zintuigen verwennen. Ze speelden een vrij subtiele soundtrack bij een oude Frankenstein-film. Nóg meer beeld…Halverwege hield ik het feestje toch maar voor gezien.Dit was de laatste post van beeldverslaggever Sandra de Haan, in opdracht van het Piet Zwart Instituut. Bedankt voor uw aandacht en tot ziens op sandradehaan.nl.

After a well-deserved break, it was time for Upload Cinema. A compilation of the best short films, made exclusively for the internet and submitted during the first year. Upload Cinema, an Amsterdam initiative, can also be seen every first Monday of the month in Rotterdam’s Cinerama. Various segments focused on different themes, such as tributes to famous movies: Jurassic Park was re-enacted with cardboard dinosaurs (which reminded me of Be Kind Rewind), Forrest Gump was played by chimpanzees, there was a scene from Pulp Fiction featuring nothing but moving typography collages, and of course Star Wars in Playmobil, as well as the Star Wars theme sung in four voices by one boy. Also a segment of memorable speeches (featuring, among others, Steve Jobs and Barack Obama) as well as a hilarious segment about food. A hamster eating popcorn while lying on its back upon moving piano keys, where do they get it from? The serious and the corny all mixed together, there’s something here for everyone. My personal winner: the final exam film by Evelien Lohbeck (St. Joost 2008) – ‘Noteboek’, in which she animates a paper dummy into a ‘real’ working laptop, a scanner and a toaster. Such inventiveness is rare.

---

Na de welverdiende pauze was het tijd voor Upload Cinema. Een compilatie van de beste filmpjes, exclusief gemaakt voor internet en ingezonden gedurende het eerste jaar. Upload Cinema, een Amsterdams initiatief, is elke eerste maandag van de maand ook in het R’damse Cinerama te zien. Er waren blokjes met verschillende thema’s, zoals tributes aan beroemde films. Jurassic Park werd met kartonnen dino’s nagespeeld (wat deed denken aan Be kind rewind), Forrest Gump werd gespeeld door chimpansees, een scene uit Pulp Fiction met alleen bewegende typografie-collages, Star Wars met Playmobil en de Star Wars themetune vierstemmig nagezongen door één jongen. Dan nog een blokje uitzonderlijke speeches (met o.a. Steve Jobs en Obama) en een hilarisch blokje over eten. Een hamster die op z’n rug, liggend op bewegende pianotoetsen popcorn ligt te eten, je moet er maar op komen. Serieuze en melige dingen door elkaar, voor elk wat wils. Winnaar wat mij betreft: het eindexamenfilmpje van Evelien Lohbeck (St. Joost 2008) – Noteboek, waarin ze een papieren dummie via animatie omtovert tot een ‘echt’ werkende laptop, een scanner en een broodrooster. Inventiever kom je ze niet vaak tegen.

Finally, media designer Kim de Groot told us about her area of research: digital image as a ‘tool’. The internet has profoundly changed and diversified the functions of the image. On social network sites and web albums, people leave comments and tags on each other’s images. Pictures on websites such as Flickr generate huge amounts of data traffic. Plenty of meta-information is attached to the images, for example what type of camera was used. Thus the image becomes a data object with various functions. Image on the internet can be meant to amuse (YouTube, happy slapping), to prove something (Google Earth) or to punish someone (GeenStijl). The distribution of the image, and the image itself, have become one inseparable whole, with an aesthetic all its own. This was all gradually turning into a very technical story, hard to follow for someone not familiar with the academic jargon. I felt it would have been better to adapt it for the average festival visitor, thus making it more accessible. De Groot had used image mapping to create a 3D version of an image, where the differences in depth of the various parts illustrated the different amount of tags added. I can’t even describe it clearly, so it’s a good thing a full transcription will soon be posted online, which is a better context for her story. For more information: kimdegroot.nl.

---

Tot slot vertelde mediaontwerper Kim de Groot over haar onderzoeksgebied: het digitale beeld als ‘tool’. Internet heeft de functies van beeld enorm veranderd en veel diverser gemaakt. Op sociale netwerksites en web-albums voorzien mensen elkaars beeld van commentaar en tags. Er is ook veel dataverkeer rond foto’s op bijvoorbeeld Flickr. Veel meta-informatie zit eraan vastgeplakt, zoals info over de gebruikte camera’s. De foto wordt zo een data-object met meerder functies. Beeld op internet kan bedoeld zijn om te amuseren (YouTube, happy slapping), iets te bewijzen (Google Earth) of iemand te straffen (GeenStijl). De distributie van het beeld en het beeld zelf zijn een onlosmakelijk geheel geworden, met een heel eigen esthetiek. Gaandeweg werd het wel een heel technisch verhaal dat knap lastig te volgen was voor wie niet ingevoerd is in het academische jargon. Het had wat mij betreft wat meer toegesneden kunnen worden op de gemiddelde festivalbezoeker. Dat had het toegankelijker gemaakt. Door image-mapping had de Groot een driedimensionale versie van een beeld gemaakt, waarin het verschil in diepte van de verschillende delen de verschillen in aantal toegevoegde tags moest illustreren. Ik kan het niet eens begrijpelijk opschrijven, dus is het maar goed dat er binnenkort een intergrale transcriptie online zal gaan waarin haar verhaal beter tot zijn recht komt. Zie ook kimdegroot.nl.

Timo Klok showed us a glimpse into the world of imageboards. Professional image makers usually ignore this area, which is mostly the domain of amateurs. Wrongly so, since the influence of this mass medium is much greater that you’d think. The largest forum, the Japanese 4chan, counts 400.000 (!) new posts daily, mostly by young men with little education and even less social contacts, which they do find online. Recipe: anything goes (except child porno), resulting in a gargantuan diarrhoea of image. Plenty of manga, porno and corny fun. The anonymity of the users (no login required) has created a huge subculture which also manifests itself on the streets. For example, 4chan users organize (also in Rotterdam) protests against Scientology. Wearing masks, so they can remain as anonymous as on the net. Also quite well-known are sites such as Lolcats, where people post funny cat pictures containing huge lumps of text (image macros). An entire sub-language has emerged here (related to SMS language), loaded with spelling errors, more often than not deliberate. Type in ‘like’ instead of ‘liek’ and you’re instantly unmasked and ridiculed across the scene as a beginner. So the point is not so much the content of the uploaded images, as being part of a community. It all sounds quite innocent, except that these communities are also capable of bringing down the servers of big multinationals when someone threatens to pull their plug. And by spreading rumours, they can make stock values plummet, which can ruin big corporations. In other words, don’t mess with these nerdy wimps.

---

Timo Klok over imageboardsTimo Klok liet ons een blik werpen in de wereld van de imageboards. Professionele beeldmakers laten dit terrein, dat vooral wordt bevolkt door amateurs, grotendeels links liggen. Onterecht, want de invloed van dit massamedium is vele malen groter dan je zou denken. Op het grootste forum, 4chan uit Japan, verschijnen dagelijks 400.000 (!) posts, geplaatst door veelal jongen mannen met weinig opleiding en nog minder sociale contacten, die ze dus wél online vinden. Recept: anything goes (behalve kinderporno), wat een beelddiarree oplevert van heb ik jou daar. Veel manga, porno en meligheid. Het anonieme karakter van de gebruikers (geen login vereist) heeft er een enorme subcultuur van gemaakt die zich ook op straat laat gelden. 4chan-gebruikers organiseren bijvoorbeeld (ook in R’dam) protestacties tegen Scientology. Wel gemaskerd, zodat ze even anoniem zijn als op het net. Ook bekend zijn sites als Lolcats, waar men grappige kattenfoto’s volplempt met enorme teksten (Image macro’s). Er is een ook heel eigen taal ontstaan (verwant aan sms-taal) vol spelfouten, die vaker opzettelijk dan per ongeluk zijn. Typ ‘like’ in plaats van ‘liek’ en je wordt onmiddelijk als groentje in de scene ontmaskerd en uitgelachen. Het gaat dus meestal niet om inhoud van het beeld dat je upload, maar om het deel uitmaken van een community. Klinkt allemaal vrij onschuldig, maar deze communities zijn wel in staat servers van grote multinationals plat te leggen als iemand dreigt hun stekker eruit te trekken. Ook door roddels te verspreiden kunnen aandelenkoersen kelderen, wat grote bedrijven kan nekken. Met deze nerdy mietjes valt dus niet te spotten.

[click on the image for the original Dutch version]

Florian Cramer contrasted traditional graffiti with internet tagging. Flickr and YouTube are territories which users demarcate with comment tags, like a tomcat planting its yellow flag in every garden. Tag competition begins as something symbolic, but it can cause gang wars when people start tagging over each other. Thus a symbolic war gains a new and bloody dimension. Tagging was already happening during the 80’s, in the world of game hackers. They not only copied games, but also signed them. Additionally, ftp hacking is used in order to control access to entire servers. There’s a whole subculture doing this, with huge consequences in the ‘real’ world. Filenames are the oldest tags: they’ve been there for as long as there have been computers. Language is indispensable in image management: without filenames we couldn’t locate any images on the internet. Word and image have thus become inseparable. There was quite a lot of information condensed into twenty minutes. Not easy to follow when you’re not all that familiar with the subject matter. Fortunately, this lecture series will be getting a second life online, so it can reach more people. Because these are really matters that should concern everyone who’s professionally working with images on the internet.

---

Florian Cramer over digitale graffiti
Florian Cramer zette traditionele graffiti tegenover tagging op internet. Flickr en YouTube zijn territoria die door gebruikers met commentaar-tags worden afgebakend, zoals een kater in elke tuin zijn gele vlag zet. Tag-concurrentie begint als iets symbolisch, maar kan bende-oorlogen veroorzaken als men over elkaar heen tagt. Een symbolische oorlog krijgt zo een nieuwe bloedige dimensie. Tagging gebeurde in de jaren ‘80 al in de wereld van de gamehackers. Ze kopieerden niet alleen games, maar plakten er ook hun handtekening op. Daarnaast wordt ook via ftp-hacking de toegang tot complete servers gecontroleerd. Er is een hele subcultuur mee bezig, met grote gevolgen in de ‘echte’ wereld. Filenames zijn de oudste tags: ze zijn er al sinds er computers bestaan. Taal is onmisbaar bij het managen van beeld: zonder filename kun je geen geen beeld op internet terug vinden. Woord en beeld zijn daarmee onscheidbaar geworden. Er zat vrij veel informatie in zo’n twintig minuten. Niet echt makkelijk te volgen als je niet zo thuis bent in de materie. Gelukkig gaat deze serie lezingen online een tweede leven krijgen, zodat het meer mensen zal bereiken. Want dit zijn toch zaken die iedereen die professioneel met beeld op internet bezig is aangaan.

[click on the image for the original Dutch version]

Coffee and the mellow voice of Chet Baker, what better medicine to lift the eyelids and massage away your hangover, just in time for the first lecture of the day. But where was everyone? The four-man delegation from the Piet Zwart Institute had to make do with just 10 visitors, and things didn’t improve very much during the afternoon. Communication in a Digital Age is the title of a PZI research project. Friday we saw mostly plenty of images; during this segment the focus would shift towards the function and perception of images.

Everywhere I come, beamers seem to be behaving unpredictably. And here too: a wrong setting caused the projected images to be stretched out, and no one could fix it. The endless possibilities of a digitally driven culture also have their drawbacks.

The first speaker was Mark Halawa from the University of Essen. Image and Visual Studies has only existed for about 15 years, though Plato already wrote about what looking at images does to humans. Modern life takes place on screens. Digital image has become indispensable, in the workplace, in science, in mass media and entertainment. So it’s more than time for theoretical reflection. In a very accessible way, Halawa mapped out the different fields that Image and Visual Studies works in, such as psychology (how people react to images), art history, language, anthropology and philosophy (what is image really, and why is it so powerful?). Quite illuminating was a side-by-side comparison of the classic principles of traditional art history and modern Image and Visual Studies. Art history only deals in ‘high arts’, authenticity, aesthetics, artistic genius, fake versus original, style delineation and the revealing of meaning, date of production and the identity of the work’s creator. Image and Visual Studies on the other hand also incorporates the ‘low arts’ in their research, the maker’s motivations, the viewer’s perception and the use of image in various cultures. Philosophers consider the difference between an object (which can be experienced through different senses) and an image (which addresses only one sense). Image and object can overlap, a phenomenon commonly used by trompe-l’oeil painters. Using images to trick the eyes, which Plato strongly disapproved of.

---

Een zacht zingende Chet Baker bij je koffie, het beste medicijn om een katerig hoofd wakker te masseren voor de eerste lezing van de dag. Maar waar was iedereen? De vierkoppige delegatie van het Piet Zwart Instituut moest het met zo’n 10 bezoekers doen en dat werd niet veel beter gedurende de middag. Communication in a Digital Age is een researchproject van het PZI. Vrijdag was vooral veel beeld te zien; in dit blok zou de focus op onderzoek naar functie en perceptie van beeld liggen.
Beamers lijken zich overal waar ik kom onvoorspelbaar te gedragen. Ook hier: de beelden werden door een verkeerde instelling uitgerekt en dat probleem bleek niet te verhelpen. De eindeloze mogelijkheden van een digitaal aangestuurde cultuur heeft zo zijn keerzijde.Eerste spreker was Mark Halawa van de Universiteit van Essen. Beeldwetenschap bestaat pas zo’n vijftien jaar, ook al had Plato het al over wat kijken naar beeld met mensen deed. Het moderne leven speelt zich af op schermen. Digitaal beeld is onmisbaar geworden op het werk, in de wetenschap, massamedia en entertainment. Hoog tijd dus voor theoretische reflectie. Hij bracht op een heel toegankelijke manier de gebieden in beeld waar de beeldwetenschap zich mee bezig houdt, zoals psychologie (hoe reageren mensen op beeld), kunstgeschiedenis, taal, antropologie en filosofie (wat is beeld eigenlijk en waarom is het zo machtig?). Heel verhelderend was het tegenover elkaar zetten van de klassieke uitgangspunten van de kunstgeschiedenis en de moderne beeldwetenschap. Kunsthistorici houden zich alleen bezig met ‘high arts‘, authenticiteit, esthetiek, het artistieke genie, fake versus orgineel, stijl-afbakening en het achterhalen van betekenis, ouderdom en naam van de maker van het werk. Beeldwetenschappers betrekken daarentegen ook de ‘low arts‘ in hun onderzoek, de motivatie van de maker, de perceptie van de kijker en het gebruik van beeld in verschillende culturen. Filosofen onderzoeken het verschil tussen een object (dat je met meerdere zintuigen waar kunt nemen) en een beeld (dat maar met één zintuig aanspreekt). Afbeelding en object kunnen wel in elkaar overlopen, iets wat trompe l’oeuil-schilders vaak gedaan hebben. Plato vond het maar niets, dat bedriegen van de ogen via beelden.

After dinner many people stayed behind in the bar or the restaurant, so the room wasn’t as well-filled as during the afternoon. Schiedon’s voice resonated like a preacher’s in a church. He designs abstract images for interiors of public buildings, but also illustrations, characters and animations, etc. Unlike Shamrock, who works with instantly recognizable figures, Schiedon’s approach is to challenge viewers by presenting them with something unfamiliar. Using mysterious abstract shapes in advertisement requires no small amount of guts (and this applies to his clients as well). His visual puzzles are meant to awaken curiosity, and at that they succeed. He also involves the viewers in his work, inviting them to find their own meaning in it.

But images are problematic: you can’t escape the difference between the reference frame of the maker and that of the viewer. Art directors choose too often the most obvious image, since they aim for an audience with a low level of visual literacy. This is a serious limitation of an illustrator’s possibilities. And finally: image is something that’s very difficult to talk about. In fact it’s better not to. On the other hand, Schiedon demonstrates that he actually can talk about image, since he thinks about it a lot and can communicate what he thinks.

The element of play is also very important in his work. Works of art generated through play tend to be regarded as if they weren’t meant seriously, but that’s a misunderstanding. Schiedon showed a number of animations that he made for Nickelodeon and MTV – so much freedom here, so much humour and jolly madness. We were also treated to a short Octocat film by one Randy Peters, pseudonym of a professional film maker who has found here a platform to satisfy his craving for total freedom. Anarchistic, ugly little films, bubbling with an infectious child-like freedom. Octocat was quite a hit on YouTube.

Na het eten waren veel mensen in kroeg of restaurant blijven hangen, want de zaal was een stuk minder gevuld dan ’s middags. Schiedon’s stem had evenveel galm als een dominee in de kerk. Hij ontwerpt onder andere abstracte beelden voor interieurs van openbare gebouwen, illustraties, characters en animaties. Anders dan Shamrock die met onmiddellijk herkenbare figuurtjes werkt, is zijn uitgangspunt het uitdagen van de kijker door hem iets voor te schotelen dat hij niet gewend is te zien. Mysterieuze abstracte vormen in een reclame – je moet maar durven (en zijn klanten ook). Zijn visuele puzzels moeten nieuwsgierigheid opwekken en dat lukt behoorlijk goed. Hij betrekt de kijker ook bij wat hij maakt: die mag er zelf betekenis in vinden.

Beelden zijn echter wel problematisch: je hebt te maken met een verschil tussen het referentiekader van de maker en dat van de kijker. Art directors kiezen te vaak te voor de hand liggend beeld omdat ze zich richten op publiek met een lage visual literacy. Dat is nogal een beperking van je mogelijkheden als illustrator. En tot slot: het is gewoon heel moeilijk om over beeld te praten. Het is eigenlijk beter van niet. Tegelijk laat Schiedon hier zien dat hij wel degelijk kan praten over beeld omdat hij er veel over nadenkt en het ook over kan brengen.

Het spel-element is ook heel belangrijk in zijn werk. Van kunstwerken die uit spel zijn ontstaan, zijn mensen geneigd te denken dat ze daarom niet serieus bedoeld zijn, maar dat is een misverstand. Hij liet een aantal animaties zien die hij voor Nickelodeon en Mtv maakte – wat een vrijheid, humor en vrolijkmakende gekte. Ook werden we getracteerd op een Octocat-filmpje van Randy Peters, pseudoniem van een professionele filmmaker die daar een platform vond om zich totaal vrij uit te kunnen leven. De anarchistische lelijke filmpjes stralen een aanstekelijke kinderlijke vrijheid uit. Op YouTube werd Octocat nogal een hit.

Wow, if only that could remain there permanently!, was my first thought as I stepped outside and looked back at what everyone else was staring at. A pity it’ll all be gone on Sunday. Then again… The element of surprise is precisely the strongest part of it; colour and movement where one would expect a bare wall. The KPN building in Rotterdam’s Kop van Zuid district is crawling with flashing green lights, all day, every day; after a while you don’t even notice it anymore. Unless you happen to live across the street, or across the river. They you soon start seeing it as a nuisance. No, I guess it’s better off being temporary. Short and sweet.

---

Lichtprojecties op de gevel

Wow, was dat maar permanent!, was zo’n beetje het eerste wat in me opkwam toen ik naar buiten kwam en omkeek om te zien waar iedereen naar stond te staren. Wat jammer dat het zondag alweer weg is. Hoewel… de verrassing is juist het sterke eraan; kleur en beweging waar je een kale gevel verwacht. Het KPN gebouw op de Kop van Zuid is elke dag continu in beweging met groen licht; dat zie je na verloop van tijd niet eens meer. Behalve wanneer je er tegenover woont. Dan wordt ‘t al gauw overlast. Nee, het is maar beter dat dit tijdelijk is. Kort maar krachtig.

[click on the image for the original Dutch version]